Χρίστος Φωτεινόπουλος:
Παγκόσμια Ημέρα Πολιτιστικής Κληρονομιάς!
Για την αρχαιολόγο Βερόνικα Μητσοπούλου – Leon, την Κυρία της Αρχαιολογίας, για τον εξαίρετο αυτόν άνθρωπο, την μεγάλη ελληνίστρια και επιστήμονα, η οποία έχει συνδέσει το όνομά της με τον τόπο μας, την ιστορία του και τους ανθρώπους του, έχω γράψει και στο παρελθόν..
Η Κυρία Βερόνικα Μητσοπούλου – Leon, είναι μία διαπρεπής ελληνολάτρης αρχαιολόγος. Η αγάπη της για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και το πάθος της για την αναζήτηση της επιστημονικής αλήθειας την οδήγησαν –στις αρχές της δεκαετίας του ’80-στους Αρχαίους Λουσούς, σημαντική πόλη της Αρκαδικής Αζανίας, με ιερό πανελλήνιας εμβέλειας, στις παρυφές του Χελμού, αυτήν και τους συνεργάτες της, τους ανθρώπους του Αρχαιολογικού Αυστριακού Ινστιτούτου και τους αρχαιολόγους της ΣΤ΄ Εφορίας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Πατρών, όπου ξεκίνησαν να ανασκάπτουν την περιοχή, δηλ. το παρελθόν μας, με μοναδικό στόχο την ανάδειξη, την διάσωση και την προστασία των μνημείων της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
Οι πρώτες ανασκαφές, ωστόσο, στους αρχαίους Λουσούς είχαν διενεργηθεί από το Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών το 1898 και 1899 από τους: W. Reichel και Α. Wilhelm οι οποίοι ανάσκαψαν στον λόφο το ιερό. Η ανασκαφή αποκάλυψε τα θεμέλια του ναού και των κυριοτέρων οικοδομημάτων του ιερού, αλλά περιορίστηκε σ’ αυτό και δεν επεκτάθηκε στην πόλη των Λουσών, η οποία βρίσκεται σε χαμηλότερο επίπεδο. Και φθάσαμε στο έτος 1981 κατά το οποίο το Αρχαιολογικό Αυστριακό Ινστιτούτο υπό την εποπτεία της Διευθύντριας κυρίας Μητσοπούλου- Leon ξανάρχισε την ανασκαφική έρευνα στο ιερό της Αρτέμιδος και συγκεκριμένα στο ναό, ενώ από το 2000 συνεχίστηκε υπό τη Διεύθυνση ενός σπουδαίου αρχαιολόγου, του κ. Georg Ladstatter, με σημαντικά αποτελέσματα για την πόλη και το ιερό της. Σήμερα οι ανασκαφές έχουν επεκταθεί νοτιότερα όπου και το κέντρο της πόλης και κάθε χρόνο έρχονται σημαντικές αρχαιότητες στο φως.
Η Βερόνικα Μητσοπούλου-Leon δεν μας ήρθε από το πουθενά. Με λαμπρές σπουδές στην κλασσική αρχαιολογία και αρχαιολογία της Μεσοποταμίας στο πανεπιστήμιο του Innsbruck της Αυστρίας, έρχεται στην Αθήνα- μετά την Ρώμη- με υποτροφία του αυστριακού κράτους, όπου αρχίζει προκαταρκτικές εργασίες με σκοπό την επαναλειτουργία του αυστριακού αρχαιολογικού ινστιτούτου, πράγμα που κατορθώνει το 1964 και αναλαμβάνει τη θέση της διευθύνουσας, όπου παραμένει ως την συνταξιοδότησή της.
Η πρώτη της επαφή με την Αρχαιολογική Υπηρεσία ήταν το 1960, όταν ως νέα αρχαιολόγος εργάσθηκε για 20 χρόνια (1960-1980) στην αρχαία Ήλιδα. Παράλληλα συμμετείχε στις ανασκαφές του Αυστριακού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου στην ‘Έφεσο και στις ανασκαφές της Βραυρωνίας Αρτέμιδος στην Αττική, όπου ασχολήθηκε με την καταγραφή και μελέτη ευρημάτων (πήλινα ειδώλια, κεραμική). Το 1972 έλαβε μέρος στις ανασκαφές του Αυστριακού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου στην αρχαία Αιγείρα της Αιγιαλείας. Το 1980 και μετά από την εκπόνηση ενός τοπογραφικού σχεδίου αρχίζει τις ανασκαφές στους Λουσούς στην θέση Παναγιά και στην θέση Φούρνοι κι έφερε στο φως αρχαιολογικά ευρήματα που χρονολογούνται στους Ελληνιστικούς και στους Ρωμαϊκούς χρόνους.
Έχει διδάξει στα πανεπιστήμια της Βιέννης και του Innsbruck. Έλαβε μέρος σε πολλά συνέδρια και οργάνωσε επιστημονικές συναντήσεις στο Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών.
Έχει γράψει πάνω από 100 εκθέσεις και επιστημονικά άρθρα. Έχει δημοσιεύσει διάφορες μονογραφίες με θέμα τα μικροαντικείμενα, κεραμική και αφιερώματα, από την Έφεσο, την Βραυρώνα και τους Λουσούς.
Είναι επίτιμη σύμβουλος της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας και αντεπιστέλλον μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου. Είναι επίτιμη δημότης των Κ. Λουσών. Τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Αυστρίας με το σταυρό Α΄ τάξης για την επιστήμη και την έρευνα.
Ήταν παντρεμένη με τον διπλωμάτη Στάθη Μητσόπουλο με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά, τον Μιχάλη, οικονομολόγο, και την Χριστίνα, αρχαιολόγο.
Στις 29 Αυγούστου 2008, στον προαύλιο χώρο του ιστορικού Δημοτικού Σχολείου Λουσών, πραγματοποιήθηκε μια σεμνή τιμητική εκδήλωση προς το πρόσωπο της Αρχαιολόγου Βερόνικας Μητσοπούλου – Leon για την πολύχρονη και καθολικά αναγνωρίσιμη προσφορά της στην αρχαιολογική έρευνα και ειδικότερα στην ανασκαφή των Αρχαίων Λουσών.
Από εκείνη την εκδήλωση δανείζομαι και παραθέτω δύο-τρία αποσπάσματα από τις ομιλίες των διοργανωτών, των συναδέλφων και συνεργατών της τιμώμενης, οι οποίοι εξήραν όχι μόνον το έργο αλλά και την προσωπικότητα μιας διακεκριμένης επιστήμονος της παγκόσμιας αρχαιολογικής κοινότητας.
(…) «Η κ. Βερόνικα Μητσοπούλου – Leon» είπε ο αρχαιολόγος Δρ. Μιχάλης Πετρόπουλος – Διευθυντής ΛΘ’ ΕΠΚΑ Τρίπολης-Πρώην Διευθυντής ΣΤ’ ΕΠΚΑ Πατρών- «δικαίως έχει χαρακτηριστεί ως «η Κυρία της Αρχαιολογίας». Σεμνή, προσηνής και ελληνολάτρης, υπό την διεύθυνσή της το Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο πέρασε λαμπρές ημέρες και διευκόλυνε παντοιοτρόπως την άλλη μεγάλη ανασκαφή του Ινστιτούτου στην Αχαΐα, εκείνη της αρχαίας Αίγειρος. Δίδαξε πολλούς αρχαιολόγους με την επιστημοσύνη και το ήθος της και αποτελεί πρότυπο για όλους τους νεότερους. (…)Εύχομαι να εξακολουθεί για πολλά χρόνια ακόμη να μας δίνει τους πλούσιους καρπούς των γνώσεών της».
(…) «Στο πλαίσιο της τότε ανασκαφικής έρευνας στην Ήλιδα» ανέφερε η αρχαιολόγος Γεωργία Αλεξοπούλου- Αρχαιολόγος στη ΣΤ’ ΕΠΚΑ με βαθμό Α’- που πήρε τον λόγο, «είχα την ευκαιρία να συναντήσω πολλές φορές και να χαραχτεί στην μνήμη μου η προσωπικότητα της κυρίας Βερόνικας Μητσοπούλου-Leon, η οποία ξεχώριζε μέσα στην ομάδα των Αυστριακών επιστημόνων συνεργατών της, οι οποίοι ήταν άψογοι και αργότερα είχαν σημαντική σταδιοδρομία με Πανεπιστημιακή καριέρα, όπως ο Robert Fleischer, o Franz Glaser, κ.ά.
(…) Η Βερόνικα Μητσοπούλου – Leon είναι άνθρωπος οργανωτικός και ανοικτός σε κάθε νεωτερισμό. Είναι ο άνθρωπος που μετά από 90 χρόνια περίπου συνέχισε το έργο των Adolfo Wilhelm και W. Reichel στο ιερό της Αρτέμιδος των Λουσών, οι οποίοι το 1899 με άδεια της Ελληνικής Κυβέρνησης πραγματοποίησαν ανασκαφές στη θέση Παναγία, όπου ο Καλαβρυτινός φιλόλογος Γεώργιος Παπανδρέου είχε εντοπίσει τα ερείπια του ιερού της πόλης. Η Βερόνικα Μητσοπούλου – Leon εργάσθηκε άοκνα και μεθοδικά για την δημοσίευση των ευρημάτων της ανασκαφής των Λουσών.
(…) Με την ανασκαφή των Λουσών αναδείχτηκαν τα μνημεία ενός σημαντικού αρχαιολογικού χώρου και το σημαντικότερο με τις μέχρι σήμερα επιστημονικές δημοσιεύσεις της κ. Βερόνικας Μητσοπούλου – Leon, της οποίας το επιστημονικό της έργο είναι πολυσήμαντο και το ενδιαφέρον της επικεντρώνεται ιδιαίτερα στην κοροπλαστική, στα μικροαντικείμενα και στην κεραμική, οι Λουσοί έχουν αναχθεί στη θέση ενός εκ των σημαντικότερων ιερών της αρχαιότητος σε πανελλαδική κλίμακα.
(…) Ο κόσμος αγάπησε την Βερόνικα για την απλότητά της, οι απλοί άνθρωποι την καλούσαν στο σπίτι τους και η επιστημονική της δουλειά ήταν άρρηκτη συνδεδεμένη με τους ανθρώπους και το περιβάλλον τους».
Με ιδιαίτερα κολακευτικά λόγια μίλησε και ο Δήμαρχος Καλαβρύτων κ. Αθανάσιος Παπαδόπουλος, ο οποίος είπε μεταξύ άλλων: (…) «Χωρίς ίχνος αυτοπροβολής αλλά με διάθεση να υπηρετήσει το επιστημονικό της καθήκον, ταγμένη κυριολεκτικά στο έργο που το Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο της ανάθεσε, η κ. Μητσοπούλου Leon με τη φωτεινή προσωπικότητά της, την πολύπλευρη επιστημονική κατάρτιση και εμπειρία, την ήσυχη δύναμή της, την ευγένεια και το ήθος της, την αγωνιστικότητα και την διάθεση συνεργασίας, έφερε στο φως, κομμάτι – κομμάτι την ιστορία του Τόπου μας και μας επέτρεψε να τη γνωρίσουμε.
Ο αγώνας της ήταν διαρκής και δεν περιορίστηκε μόνο στην ανασκαφική έρευνα. Στις προσπάθειές της οφείλεται η ανάδειξη και προστασία του Αρχαιολογικού χώρου των Λουσών. Παραδειγματικός υπήρξε ο αγώνας της να παραμείνουν τα ευρήματα στον τόπο των Λουσών, όπου βρέθηκαν, με τη δημιουργία μόνιμης έκθεσης.
Δεν ανάσκαψε μόνο το παρελθόν αυτού του τόπου αλλά αγάπησε το παρόν και στήριξε το μέλλον του. Δέθηκε στενά με τους Λουσούς και τους ανθρώπους τους, τους οποίους είχε συνεργάτες για πολλά χρόνια στο δύσκολο έργο της. Οι συμπατριώτες μας εδώ την αισθάνονται σαν δικό τους άνθρωπο. Γνωρίζοντάς την θα ανακαλύψει κανείς ότι μπορεί να μην γεννήθηκε εδώ αλλά αισθάνεται Καλαβρυτινιά και Λουσιώτισσα» .
Εν κατακλείδι. Οι ανασκαφές στους αρχαίους Λουσούς συνεχίζονται από το Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο. Η αρχαιολογική σκαπάνη συνεχίζει να ανασκάπτει το παρελθόν μας.
Η κυρία Βερόνικα Μητσοπούλου – Leon εκεί στον Απανώκαμπο παρούσα, για να κρατάει ζωντανό ένα όνειρο ζωής που οραματίστηκε κι έγινε προσωπικό της στοίχημα και καθολικό αίτημα των κατοίκων της περιοχής αλλά και υπόσχεση ανεκπλήρωτη της Πολιτείας: «να δημιουργηθεί μια μέρα ένας αρχαιολογικός περίπατος συνδέοντας τους χώρους με δρόμο και εντάσσοντάς τους αρμονικά στο απαράμιλλης ομορφιάς τοπίο του οροπεδίου. Μαζί και η ευχή, ίσως λίγο ρομαντική, να παραμείνει αυτό το τοπίο όσο γίνεται αναλλοίωτο, με τη μοναδική του πανίδα και χλωρίδα. Να κρατάει τους κατοίκους του κοντά και να προσελκύει τον επισκέπτη που αναζητεί την ομορφιά και την ποιότητα. Ένας τόπος που θα συνδέει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον».
Η Κυρία Βερόνικα Μητσοπούλου – Leon, έφυγε από τη ζωή στις 9-7-23
Πηγή: Χρίστος Φωτεινόπουλος
Το Ιερό της Αρτέμιδος
Η παράδοση συνδέει το ιερό της Άρτεμης με τον μάντη Μελάμποδα ο οποίος εκεί γιάτρεψε από την τρέλα, με παρέμβαση της θεάς, τις κόρες του βασιλιά της Τίρυνθας Προίτου, δισέγγονου του Δαναού. Σ’ αυτή την παράδοση αναφέρεται ο λυρικός ποιητής Βακχυλίδης στον ενδέκατο Επίνικο (για τον Αλεξίδαμο από το Μεταπόντιο). Ως δείγμα ευγνωμοσύνης προς τη θεά, οι κόρες εισήγαγαν γυναικείους χορούς, ίδρυσαν ένα ιερό άλσος όπου και ανέγειραν βωμό τον οποίο έραιναν με αίμα από αίγες και πρόβατα. Από τότε οι κάτοικοι ονόμασαν την Άρτεμη Ημερησία, Ημέρα, αυτήν που ημερεύει τα πάντα. Προς τιμήν της θεάς γινόταν μεγάλη γιορτή, τα Ημεράσια, με αγώνες όπου έπαιρναν μέρος και ξένοι. Η Άρτεμις γινόταν τότε «ημέρα» (καλόβουλη, ευμενής) με προσφορές και ιεροπραξίες στο ιερό της.
Το ναό αυτό και μνημονεύει ο Καλλίμαχος στον Ύμνο της Αρτέμιδος, ενώ ο Πολύβιος (IV 18,9 και 34,9) αναφέρει ότι κατά το συμμαχικό πόλεμο (220-217 π.Χ.) εισέβαλαν Αιτωλοί στην περιοχή και ιεροσύλησαν στο ναό, αρπάζοντας τα ιερά αιγοπρόβατα της θεάς. Ο Παυσανίας θα έλθει αργότερα να επιβεβαιώσει γράφοντας για τα Ημεράσια (VHI 18,7). Την αυξανόμενη απήχηση του ναού μαρτυρούν χάλκινες επιγραφές της περιόδου 300-200 π.Χ.. που διασώζουν ονόματα προξένων και ευεργετών, ενώ τους αγώνες, επιγραφές που χρονολογούνται από τον 2ο αι. π.Χ. μέχρι τον 1ο αι. μ.Χ.
Ιστορία
Η πόλη άκμασε κατά τους αρχαϊκούς και κλασικούς χρόνους. Στα προκλασικά χρόνια ήταν μια αυτόνομη και ακμαία πόλη, όπως φαίνεται από την αναγόρευση του Αγησίλα ως Λουσιάτη νικητή σε δρόμο κέλητος ίππου κατά την ενδέκατη Πυδιάδα (542 π.Χ.). Υπήρξε μέλος της Αχαϊκής Συμπολιτείας, όπως μαρτυρούν νομίσματα που βρέθηκαν και τα οποία φέρουν την επιγραφή «Αχαιών Λουσιατάν». Επίσης διατηρούσε στενές πολιτικές σχέσεις με τους Συμφάλιους. Όταν παρήκμασε εξαρτήθηκε από το γειτονικό Κλείτορα. Κατά τον 2ο αι. μ.Χ., όταν την επισκέφτηκε ο Παυσανίας, είχε εγκαταλειφθεί.
Αρχαιότητες και Ανασκαφές
Κοντά στο χωριό Λουσικό του Δήμου Καλαβρύτων, το Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο έχει φέρει στο φως τη σπουδαία αρκαδική πόλη Λουσοί, ενώ οι ανασκαφικές εργασίες συνεχίζονται. Έχουν ανασκαφεί ο ναός της Αρτέμιδος Ημερησίας, χτίσμα του 3ου π.Χ. αιώνα, η αγορά της πόλης και αρκετές ιδιωτικές οικίες.
Το 1886 πρώτος ο Γ. Παπανδρέου εντόπισε την πραγματική θέση του ναού και της πόλης. Το 1898 και 1899 με άδεια της Ελληνικής Κυβέρνησης οι W. Reichel και A. Wilhelm ανασκάπτουν στο λόφο το ιερό. Η ανασκαφή έφερε στο φως τα θεμέλια του ναού και των κυριοτέρων οικοδομημάτων του ιερού, περιορίστηκε δε στο ιερό και δεν επεκτάθηκε στην πόλη, η οποία βρίσκεται σε χαμηλότερο επίπεδο. Η ανασκαφή του ιερού συνεχίστηκε το 1981 υπό την εποπτεία της Διευθύντριας του Αυστριακού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Βερόνικας Μητσοπούλου-Leon και από το 2000 υπό την εποπτεία του νέου Διευθυντή του, Georg Ladstätter. Ξεκίνησαν συμπληρωματικές ανασκαφές στα θεμέλια του ναού της Αρτέμιδος, προκειμένου να επιβεβαιωθεί η χρονολόγησή του, και ο Georg Ladstätter εκπόνησε νέο σχέδιο της κάτοψης του ναού. Επιπλέον, ανατολικά του ναού της Αρτέμιδος, έφεραν στο φως αποθέτη με σημαντικό αριθμό αναθημάτων, που χρονολογούνται στην Υστερογεωμετρική και Αρχαϊκή περίοδο, και μακρόστενο κτίριο, πιθανώς ναό προγενέστερο του μεγάλου ναού.
Τα ερείπια χρονολογούνται στα τέλη του 4ου αι π.Χ. και στις αρχές του 3ου αι. π.Χ., όπου το ιερό γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση. Όμως βεβαιώνεται και η χρήση ενός παλαιότερου ναού ύστερα από την εύρεση ενός κομματιού από το μαρμάρινο λατρευτικό άγαλμα της θεάς, χρονολογημένο τον 6ου αι. π.Χ. Επίσης στο ιερό βρέθηκαν αργυρά και χάλκινα νομίσματα με τη μορφή της Δήμητρας ή του Διός Ομαγυρίου, καθώς και επιγραφές.
Τα τελευταία χρόνια ο Georg Ladstätter πραγματοποιεί ανασκαφές στο κέντρο της αρχαίας πόλης των Λουσών, όπου εντόπισε τα θεμέλια ενός περίπτερου ναού και μιας ελληνιστικής στοάς. Στη θέση «Φούρνοι» ανασκάφτηκαν δύο οικίες των ελληνιστικών χρόνων με πήλινες εστίες και λουτρά με λουτήρες. Τα ευρήματα μας παρέχουν μαρτυρίες για την καθημερινή ζωή και την ντόπια παραγωγή.
Η περιοχή που περιβάλει την αρχαία πόλη έχει κηρυχθεί ως αρχαιολογικός χώρος, ενώ η θέση του ναού είναι επισκέψιμη για το κοινό.
Οι Λουσοί ή Λουσαί ήταν αρχαία πόλη της Αρκαδικής Αζανίας, σήμερα διοικητικά ανήκει στον Νομό Αχαΐας.
Οι Λουσοί βρίσκονταν ανάμεσα στις αρχαίες πόλεις Κλείτωρ και Κυναίθη και σε υψόμετρο 1.140 μέτρα. Απο τους Λουσούς ήταν ο Αγησίλας νικητής σε αγώνισμα δρόμου στη Πυδιάδα το 542 π.χ. [1][2]. Κατά το συμμαχικό πόλεμο , 220 π.χ. – 217 π.χ. οι Αιτωλοί έφτασαν στο ιερό της Άρτεμης που ήταν σεβαστό από όλους τους Έλληνες και ιερό άσυλο, εκεί όμως έκαναν ιεροσυλία αρπάζοντας τα κοπάδια που ανήκαν στο ιερό της Άρτεμης .
Οι Λουσοί είχαν προσχωρήσει στην Αχαϊκή Συμπολιτεία και την εποχή που πέρασε απο εκεί ο Παυσανίας είχε εγκαταλειφθεί.[3]
Η θέση της πόλης έχει βρεθεί και ανασκάπτεται ακόμα και σήμερα 15 χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα και στο χωριό Σουδενά. Έχουν ανασκαφεί ναός της Αρτέμιδας και λείψανα κτιρίων. [4]Οι πρώτες ανασκαφές έγιναν το 1898 από το Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών.
Η πιο γνωστή ιστορία που συνδέεται με τον Μελάμποδα είναι η θεραπεία των θυγατέρων του βασιλιά του Άργους Προίτου, που είχαν καταληφθεί από μανία. Ως προς την προέλευση της μανίας αυτών των κοριτσιών οι αρχαίοι συγγραφείς υποστήριξαν δύο απόψεις, που καταδεικνύουν, τη σύγκρουση ανάμεσα στη θρησκεία του Διόνυσου και εκείνη του Απόλλωνα. Ο Ησίοδος υποστηρίζει ότι αιτία της ασθένειάς τους ήταν η περιφρόνηση εκ μέρους τους των Διονυσιακών τελετών. Ο Ακουσίλαος πάλι αναφέρει ως αιτία το ότι αυτές συμπεριφέρθηκαν με αναίδεια στους Ολύμπιους θεούς και συγκεκριμένα στην Ήρα. Η ουσία είναι ότι οι Προιτίδες τιμωρήθηκαν από τους θεούς, αφού χτυπήθηκαν από θεϊκή μανία, που τις έκανε να παρατήσουν το σπίτι τους και την Τίρυνθα και να τρέχουν με άγριες κραυγές στα βουνά και στα λαγκάδια. Δεκατρείς ολόκληρους μήνες έτρεχαν τα κορίτσια μέσα στα δάση και έφτασαν ως την Αρκαδία, που περιλάμβανε τότε και τμήμα της σημερινής Αχαΐας. Τα συμπτώματα της ασθένειάς τους ήταν, εκτός από την ένθεη μανία, η βαριά δερματοπάθεια, που σήμερα θα μπορούσαμε να το αποκαλούμε αλλεργικό έκζεμα ή μεγάλες λειχήνες, απώλεια των μαλλιών τους και αφόρητο κνησμό (φαγούρα). Ο πατέρας τους ο Προίτος κάλεσε τον Μελάμποδα να τις θεραπεύσει και αυτός ανταποκρίθηκε. Το σημαντικό στοιχείο στην θεραπευτική διαδικασία που ακολούθησε ο Μελάμπους ήταν η διάγνωση. Συγκεκριμένα ο Μελάμπους διέγνωσε εύστοχα ότι η αιτία της ασθένειάς τους ήταν ψυχογενής και ότι για την θεραπεία τους ήταν αναγκαία όχι η αντιμετώπιση των συμπτωμάτων μόνο αλλά η θεραπεία της ψυχικής τους σύγκρουσης, η αντιμετώπιση της βαθιάς αιτίας της ασθένειας, η οποία και θα επέφερε την εξαφάνιση των συμπτωμάτων. Πρόκειται δηλαδή για την γνωστή σήμερα μέθοδο της ομοιοπαθητική και της ολιστικής ιατρικής, η οποία αντιμετωπίζει τον ανθρώπινο οργανισμό ως σύνολο το οποίο νοσεί και επιδιώκει να καταπολεμήσει το αίτιο και όχι μόνο την εξωτερική του εκδήλωση που είναι το σύμπτωμα. Η πρακτική θεραπευτική μέθοδος του Μελάμποδα περιελάμβανε καθαρμούς, βοτανοθεραπεία και ψυχοθεραπεία.
Συγκεκριμένα:
1) Αυτός χρησιμοποίησε τους πιο εύρωστους νέους, οι οποίοι κατεδίωξαν τα κορίτσια και τις ανάγκασε να φτάσουν μέχρι το μικρό υψίπεδο των Λουσών, στο σημείο που σήμερα βρίσκεται το Ιερό της Αρτέμιδος,
2) Με τα νερά των πηγών που υπήρχαν εκεί τις υπέβαλε σε καθαρμούς,
3) Σύμφωνα με τον Διοσκουρίδη και τον Θεόφραστο, που θεωρείται πατέρας της βοτανικής αλλά και τους ειδικούς μελετητές, τους χορήγησε τα φυτά μέλανα ελλέβορο και κώνιο, το οποίο υπήρχε άφθονο στην περιοχή αυτή και
4) Κυρίως όμως με επίμονες συζητήσεις μαζί τους (αναλυτική ψυχοθεραπεία), σε αυτόν το χώρο που διακρίνεται για το ελαφρό κλίμα, την καθαρή ατμόσφαιρα και την ιδιαίτερα ευεργετική επίδρασή του, στην χαλάρωση της ψυχής του ανθρώπου κατάφερε να τις θεραπεύσει εντελώς.
Προς τιμή της θεάς Αρτέμιδας και του Μελάμποδα ετελούντο στους αρχαίους Λουσούς τα ΗΜΕΡΑΣΙΑ. Δηλαδή η γιορτή αυτή ήταν αφιερωμένη κυρίως στην Άρτεμη που ημερεύει τους ανθρώπους και προκαλεί πνευματική, σωματική και ψυχική ευεξία.
Κατά συνέπεια το Ιερό της Αρτέμιδος σε συνδυασμό με την προσωπικότητα του Μελάμποδα αναδεικνύει την περιοχή μας ως λίκνο και κοιτίδα της ψυχιατρικής επιστήμης, με την ευρεία έννοια του όρου, αλλά παράλληλα προσδιορίζει εθνολογικά και τις μετακινήσεις των αρχαίων πληθυσμών σε αυτήν. Το σημαντικό στοιχείο είναι ότι στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει μόνο προφορικός μύθος και οι γραπτές μαρτυρίες των αρχαίων και κλασικών συγγραφέων για την δραστηριότητα του Μελάμποδα ως ψυχιάτρου, αλλά και το ζωντανό μνημείο αυτής της δραστηριότητάς του που είναι τα ερείπια του αρχαίου ναού.
