Ἂμυνα ἒναντι πάσης ἐπιβουλῆς
«Εἷς οἰωνός ἂριστος ἀμύνεσθαι περί πάτρης»
Τοῦτ’ ἒστιν: Ένα θεϊκόν σημείον είναι το άριστον όλων, να αντιμετωπίζωμε τους εχθρούς μαχόμενοι υπέρ της Πατρίδος.
Είναι η φράσις, την οποίαν ο Έκτωρ απηύθυνε προς τον αδελφόν του Πάρην, εν ώρα μάχης, κατά τον Τρωϊκόν πόλεμον. Και τούτο βέβαια, γιατί ο Πάρης, ωθούμενος πιθανόν εκ δεισιδαιμονίας, του υπέδειξε κάποια πουλιά, τα οποία πετούσαν και τα εθεώρησεν ως κακούς οιωνούς.
Ήθελε να του επισημάνη ότι: «δεν φθάνει που προεκάλεσες τον πόλεμον, έρχεσαι εις την πλέον κρίσιμον ώραν, εν ώρα μάχης, παρασυρόμενος από ένα τυχαίον περιστατικόν και γίνεσαι φορεύς της μοιρολατρείας και της ηττοπαθείας, οι οποίες άγουν εις ολέθριες συνέπειες.
Όθεν προβάλλει αδήριτος ανάγκη, να αμυνώμεθα, τόσον προληπτικά, όσον και κατασταλτικά εναντίον πάσης επιβουλής εναντίον παντός κινδύνου.
Οι κίνδυνοι σήμερον είναι πάρα πολλοί. Ολόγυρά μας εξελίσσονται πολεμικές συρράξεις και δεν γνωρίζομε τις μελλοντικές διαστάσεις αυτών.
Εβιώσαμεν μίαν οικονομικήν κρίσιν και αμέσως μετ’ αυτήν μίαν πανδημίαν άνευ προηγουμένου. Αντιμετωπίζομεν επιζωοτίες και περιβαλλοντικήν κρίσιν.
Κάποιες σκοτεινές δυνάμεις, δι’ εγκαθέτων ……..; και παντοίων μέσων και δη του διαδικτύου επιχειρούν να καθοδηγήσουν την ανθρωπίνην σκέψιν και κυρίως την σκέψιν των νέων μας έτσι, ώστε να επικρατήση σιγά σιγά το πνεύμα της «Νέας Εποχής». Επιχειρείται η νόθευσις της Ιστορίας μας, της Πολιτιστικής μας Κληρονομιάς, της Παραδόσεως, ο αποπροσανατολισμός της Παιδείας μας και η διάλυσις του Κοινωνικού μας ιστού, τόσον του οικογενειακού, όσον και του ευρυτέρου τοιούτου.
Οι αιρέσεις και οι παραχριστιανικές ομάδες δίνουν και παίρνουν. Το ωργανωμένον έγκλημα καλπάζει ανελέητα. Χρησιμοποιεί την σύγχρονον τεχνολογίαν και δη το διαδίκτυον. «Πρέπει» – κατά που γράφει εις την εφημερίδα ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΝ 10-6-2012 ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Κύριλλος Κωστόπουλος – «να κατανοήσωμεν όλοι ότι η τηλεόρασις, ο ηλεκτρονικός υπολογιστής και ειδικώτερον το διαδίκτυον είναι ανθρώπινα επιτεύγματα, αποτέλεσμα όμως Θείου Φωτισμού, προς εξυπηρέτησιν των ανθρωπίνων αναγκών».
Κατά το παρελθόν ηρώτησα τον ομοχώριόν μας αοίδιμον Πρωτοπρεσβύτερον, Δρα Θεολογίας, π. Ιωάννην Αντωνόπουλον:
«Αιδεσιμολογιώτατε!
Θα κάνη ζημιά εις τον άνθρωπον ο ηλεκτρονικός υπολογιστής;»
Η απάντησις ήτο:
«Ναι, όπως έκαμε και η μπαρούτη τη δική της τη ζημιά».
Παρατίθεται:
Απόσπασμα εκ διατριβής Αστυν. Υποδιευθυντού Χαραλάμπους Παναγιωτοπούλου, σχετικώς με το Ωργανωμένον Έγκλημα και ειδικώτερον με την μετεξέλιξιν του εγκλήματος, το οποίον έχει σχέσιν με τους Ηλεκτρονικούς Υπολογιστές (Η/Υ).
«…. Ο ρυθμός αναπτύξεως – εξελίξεως της τέχνης και της επιστήμης είναι ανησυχητικά γρήγορος, τόσον μάλιστα, ώστε είναι ιδιαιτέρως δύσκολον να τον παρακολουθήσωμε. Με αυτόν τον τρόπον μετεξελίσσεται συνεχώς και το έγκλημα, το οποίον έχει σχέσιν με τους Ηλεκτρονικούς Υπολογιστές (Η/Υ).
Αν ληφθή υπ’ όψιν το γεγονός ότι εις την εποχήν μας οι παραβάσεις με την χρήσιν των υπηρεσιών, τις οποίες μας προσφέρουν οι Η/Υ, επεκτείνονται εις πολλούς τομείς, θα πρέπει να κατηγοριοποιήσωμεν ωρισμένες δραστηριότητες.
Έτσι διακρίνομεν:
- Παραβάσεις οι οποίες έχουν σχέσιν με την ίδιαν την λειτουργίαν των Η/Υ.
- Παραβάσεις οι οποίες αφορούν την χρήσιν των Η/Υ εις τις τηλεπικοινωνίες και ειδικώτερον εις το διαδίκτυον.
- Παραβάσεις, οι οποίες γίνονται με την βοήθειαν των Η/Υ.
- Παραβάσεις εις τις οποίες οι Η/Υ υποστηρίζουν την τέλεσιν άλλων παραβάσεων και
- Παραβάσεις, οι οποίες έχουν σχέσιν με την κλοπήν λογισμικού ή τού υλικού μέρους του».
Δυστυχώς το ηλεκτρονικόν έγκλημα έχει φθάσει μέχρι και εις το τελευταίον γαλάρι (= χώρον ασκήσεως επαγγέλματος κτηνοτρόφων, όπως: σταβλισμός αιγοπροβάτων, άμελγμα, τυροκομία κ.λπ.).
Έχουν αλλάξει άρδην οι καταστάσεις. Έχομεν μεταπέσει από την κοινωνίαν του εμείς εις την κοινωνίαν του εγώ, του «εαυτούλη μας».
Ο τόπος μας και η Χώρα μας γενικώτερον έχουν βιώσει πολλές δύσκολες εποχές και όμως εστάθησαν εις το ύψος των περιστάσεων.
Και τούτο γιατί οι άνθρωποι των δύσκολων εκείνων εποχών εγνώριζαν και ήθελαν να αμύνωνται εναντίον πάσης επιβουλής και δη εναντίον του κακού εαυτού των, εναντίον των παθών των.
Εφρόντιζαν να διατηρούν αρραγή τον κοινωνικόν των ιστόν. Υπήρχεν αλληλοσεβασμός, αλληλεγγύη, σύμπνοια. Είναι φοβερά επικίνδυνος η μεθόδευσις διαλύσεως των Εκπολιτιστικών Συλλόγων, καθώς και της αφαιρέσεως ἢ μειώσεως της αυτονομίας αυτών, αποτελούντων το μετερίζι της Πολιτισμικής Κληρονομιάς εις εκάστην περιοχήν.
Ο Σύλλογός μας Καμενιανιτών – Δροβολοβιτών – Δεσινιωτών, κατά το πρόσφατον παρελθόν, έχει δεχθεί πολλάκις τα βέλη σκοτεινών δυνάμεων; Όμως, παρά το γεγονός, έμεινεν αλώβητος. Και τούτο χάριν της σεμνής και σταθεράς απαντήσεως, την οποίαν διετράνωσαν τα εκλαμπρότατα μέλη του (= άπαντες οι Καμενιανίτες – Δροβολοβίτες – Δεσινιώτες).
Η απάντησις εβασίσθη εις την αλήθειαν, εις το δίκαιον και εις την ηθικήν, με προπομπόν πάντα την ανιδιοτέλειαν και την αγάπην για τον τόπον μας.
Εντεύθεν τεκμαίρεται αβιάστως ότι τα καλλίτερα όπλα έναντι πάσης επιβουλής είναι: η σεμνότης, η αλήθεια, το ήθος, με προεξέχουσαν την Αρετήν της Δικαιοσύνης, ἐν τῆ ὁποία – κατά τόν Ἀριστοτέλην – συλλήβδην πᾶσ’ ἀρετή ἒνι».
Ἡ ἀλήθεια – κατά τόν Σόλωνα – πάσας τάς τέχνας καί τάς ἐπιστήμας κοσμεῖ, εἰ δ’ αὓτη ἀπείη, οὐδεμίαν ἒχουσι κοσμιότητος ὣραν». Όπερ σημαίνει ότι: Η αλήθεια τιμά και κοσμεί όλες τις τέχνες και τις επιστήμες. Εάν όμως αυτή απουσιάζη, ουδεμίαν έχουν ευπρέπειαν.
Εις την αλήθειαν αντιστοιχεί η τάξις, η ευπρέπεια και η ζωή εις το ψεύδος ανήκει η αταξία, η φαυλότης και ο θάνατος.
Έπειτα: «Ἢθους δικαίου φαῦλος οὐ ψαύει λόγος». Τοῦτ’ ἒστιν: ο κακός λόγος δεν εγγίζει τον δίκαιον χαρακτήρα.
Πολλές φορές οι δίκαιοι λάμποντες διά του χαρακτήρος των, προεκάλεσαν τον φθόνον εις τους φαύλους, αλλά και πολλές φορές οι χυδαίοι και οι άνομοι κατέφυγον εις δολιότητες και συκοφαντίες εναντίον των δικαίων. Παρ’ όλα ταύτα δεν κατέστη δυνατόν να ανθέξουν εις τον χρόνον και την αλήθειαν οι διαβολές.
Τέλος οι συμπατριώτες μας, κατά παγίαν τακτικήν, αντιμετωπίζουν εκάστοτε τα προβλήματα με την δέουσαν σεμνότητα, πάντα με γνώμονα «τα κοινά δόξαντα», απηλλαγμένοι εγωπαθείας.
Όταν την Άνοιξιν του έτους 1941 εισήλθον εις την Χώραν μας γερμανικά, ιταλικά και βουλγαρικά στρατεύματα, συνεδρίασεν η Γερουσία των Καμενιάνων νύκτα, υπό το σπινόν φως του λυχναριού, εις το κατώϊ της οικίας Λαγιογιάννη και έλαβεν αποφάσεις, οι οποίες ετηρήθησαν με κάθε λεπτομέρειαν. Έτσι ο τόπος μας εσώθη από τους κινδύνους, οι οποίοι τον περιέβαλλον.
Εκτιμώ ότι αξίζει να επισημάνω πως δύο παιδιά από τους Καμενιάνους, ο Γεώργιος Αθανασόπουλος και ο Χρήστος Κυριακόπουλος 19-9-1943 εις θέσιν Μιντζίνο (όρια Καμενιάνων – Αγριδίου) προέβησαν εις την παράτολμον, εις την ηρωϊκήν εκείνην πράξιν και ηχμαλώτισαν γερμανικόν στρατιωτικόν αυτοκίνητον και δεν άνοιξεν ούτε μύτη, γιατί απλώς δεν υπήρξαν επιπολαιότητες εις τα χωριά μας, δεν υπήρξαν προδότες.
Εν έτει 1948 κατά τ’ «αραβοσιτάλωνα» (= εποχή συγκομιδής του αραβοσίτου), όταν ερρίφθησαν οι πρώτοι πυροβολισμοί εις το χωριό μας. η Γερουσία συνεδρίασεν υπό ψιλοβρόχι κάτω από τα υπεραιωνόβια πλατάνια της Ιστορικής και γραφικής πηγής Μεγάλης Βρύσης Καμενιάνων. Ελήφθησαν σχετικές αποφάσεις, οι οποίες συνετέλεσαν εις την προστασίαν των κατοίκων Καμενιάνων, Δροβολοβού και Δεσινού. Εγνώριζαν οι άνθρωποι να αμύνωνται εναντίον πάσης επιβουλής, ακόμη και εναντίον των παθών των. Ενταύθα επισημαίνω ότι κατά την εν λόγω συνεδρίασιν συμμετείχαν εκπρόσωποι από τα χωριά Καμενιάνους, Δροβολοβό, Δεσινό.
Κατά τις δύσκολες εκείνες εποχές εις την Κοινότητα Καμενιάνων – Δροβολοβού κατοικούσαν τόσες οικογένειες, οι οποίες κατά την επιστράτευσιν 1940-1941 παρέταξαν πενήντα τρία (53) παλληκάρια. Σήμερον εις τον ίδιον χώρον κατοικούν ολιγώτερες οικογένειες.
Βέβαια μεταξύ και των ολίγων αυτών οικογενειών υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις, προκειμένου να ζουν οι κάτοικοι συμφιλιωμένοι, αρμονικά και αλληλέγγυοι. Εν ουδεμία περιπτώσει επιτρέπεται η εκμετάλλευσις των λιγοστών μονίμων κατοίκων, κατά κύριον λόγον κτηνοτρόφων, γνωστού όντος ότι η κτηνοτροφία μας βάλλεται πανταχόθεν και παντοιοτρόπως.
Ύστερα από αυτά λέγω ότι είχα την τύχην και την χαράν να ζήσω και εγώ εις τις παρυφές αυτής της λαμπράς εποχής του παρελθόντος, με πολλά προσωπικά βιώματα και να γνωρίσω από κοντά την Αρετήν, την σοφίαν, την πνευματικήν δύναμιν και την δημιουργικότητα των ανθρώπων της εποχής εκείνης. Είχα δοκιμάσει κατά διαστήματα πολλές συγκινήσεις και έτυχε να συμμετάσχω εις πολλές εκδηλώσεις ψυχαγωγικού χαρακτήρος.
Ενθυμούμαι 2 Δεκεμβρίου 1956 εις τον γάμον του ομοχωρίου μας και γείτονός μου Νικολάου Παπασπυροπούλου, μετέβημεν έφιπποι, ομοχώριοι και λοιποί προσκεκλημένοι εις το γειτονικόν Αγρίδιον υπό καταρρακτώδη βροχήν, προκειμένου να φέρωμεν την νύμφην εις τον οίκον του γαμβρού, την μελλοντικήν ερίτιμον σύζυγόν του, την εξαίρετον νοικοκυροπούλαν, Χριστίναν Χρυσανθοπούλου, μετέπειτα μητέρα μιας λαμπράς οικογενείας. Τόσον ο Νίκος, όσον και η Χριστίνα είναι απόγονοι Αριστοκρατικών οικογενειών, με πλουσίαν προσφοράν, τόσον εις τον τόπον τους, όσον και εις το ευρύτερον κοινωνικόν σύνολον.
Παρατίθεται: Φωτογραφία της οικογενείας των.
Προηγήθησαν της συμπενθεροπομπής – αν είναι δόκιμος ο όρος – δύο (2) νέοι με τους κέλητές των (= άλογα ικανά για ιππασίαν), επιδιώκοντες την πρώτην θέσιν, που θα εχάριζεν από τα χέρια της η νύμφη, το τιμητικόν εκείνο έπαθλον της λεγομένης «μαξιλάρας», καθιερωμένον και γνωστόν τότε έθιμον του γάμου.
Ο δεύτερος έπαιρνεν από τα χέρια της νύμφης μανδήλι από καθαρόν μετάξι, αλλά και την «τσίτσαν» με το κρασί, προκειμένου να κεράση εκ μέρους της νύμφης την συμπενθεροπομπήν και να αναγγείλη επίσης εκ μέρους της το «ὡς σὖ παρέστητε!» (= καλωσωρίσατε).
Οι δύο αυτοί νέοι απεκαλούντο «συγχαρικιαραίοι», καθ’ ότι ανήγγειλλον εις την νύμφην την χαρμόσυνον είδησιν ότι οσονούπω φθάνει εις τον οίκον της ο νυμφίος μετά της ακολουθίας του, εκφράζοντες ἃμα, τόσον τα «συγχαρίκια», όσον και τις ευχές των για την αρχήν της καινούργιας οικογενειακής ζωής των νεονύμφων.
Έστηναν χορόν: η λεβεντιά, η σεμνότης, η αρχοντιά, η αγνότης και δημιουργούσαν την αρμονίαν ενός αγγελικού ω(σ)σανά. Ήταν ένα από τα πολλά εκείνα έθιμα του τόπου μας με βαθείαν οπωσδήποτε λαογραφικήν αξίαν, τα οποία σήμερον – δυστυχώς – το ένα μετά το άλλο εκτοπίζονται από τον άστοργον οδοστρωτήρα της «καινούργιας εποχής», κατά τ’ άλλα «Σύγχρονον Πολιτισμόν»;
Για την ιστορίαν την «μαξιλάραν», ευγενώς αμιλλώμενος, έλαβεν εκ χειρών της νύμφης, ο νεαρός τότε Νικόλαος Β. Καλογερόπουλος, ομοχώριός μας, ο γνωστός με το παρωνύμιον Νικοτσάρας, ο οποίος από μαθητής ακόμη έφερε χαρακτηριστικά του φοβερού οπλαρχηγού του Ολύμπου, του Νικολάου Τσάρα (1774-1807), όπως φιλοτιμίαν, ανιδιοτέλειαν, καθώς και σωματικά χαρίσματα του Οπλαρχηγού.
Τούτον ένεκεν, η δασκάλα μας τον επέλεξε και απήγγειλε το ποιητικόν κείμενον του άσματος, με το οποίον η Λαϊκή Μούσα απαθανάτισε τον εν λόγω Οπλαρχηγόν.
«Τι έχουν της Ζίχνας τα βουνά και στέκουν μαραμμένα;
Μήνα χαλάζι τα βαρεί, μήνα βαρύς χειμώνας;
Ουδέ χαλάζι τα βαρεί, ουδέ βαρύς χειμώνας.
Ο Νικοτσάρας πολεμάει, με τρία βιλαέτια,
Τη Ζίχνα και το Χάντακα, το έρημο το Πράβι.
……………………………………………….
Το δρόμο πήραν σύνταχα κ’ έφτασαν ’ς το γιοφύρι,
Ο Νίκος με το δαμασκίνι την άλυσό του κόφτει,
Φεύγουν οι Τούρκοι σαν τραγιά, πίσω το Πράβι αφήνουν».
Ο Νικόλαος Καλογερόπουλος – σημειωτέον ότι – είναι γόνος της Μεγάλης Οικογενείας των Καλογεροπουλαίων. Ο αδελφός της μητρός του Γεώργιος Χ. Καλογερόπουλος ήτο Στρατηγός και εθριάμβευσεν εις τα πεδία των μαχών πέντε πολέμων. Έλαβε και προαγωγήν επ’ ανδραγαθία.
Η προγιαγιά του η Βενέτα ήτο εγγονή της Βενέτας, συζύγου του Καπετάν Γιώργη του Λεχουρίτη, πρωτανεψιάς του Γέρου του Μοριά.
Ο Νίκος την 9ην Δεκεμβρίου 1956 ήλθεν εις γάμου κοινωνίαν μετά της Βασιλικής Β. Ανδρουτσοπούλου, θυγατρός Αριστοκρατικών οικογενειών, τόσον εκ πατρός, όσον και εκ μητρός. Ούτοι απέκτησαν μίαν λαμπράν οικογένειαν.
Την τσίτσαν και το μανδήλι κατά τον γάμον του Νίκου Παπασπυροπούλου και της Χριστίνας επήρεν εκ χειρών της νύμφης ο νεαρός Χαράλαμπος Θ. Κυριακόπουλος από το χωριό μας, γόνος της μεγάλης οικογενείας των Κυριακοπουλαίων, της οικογενείας των Ευμήλων (= τσελιγκάδων).
Σημειωτέον ότι εις την εν λόγω οικογένειαν υπήρχεν άνθρωπος με το παρωνύμιον Τσέλιγκας.
Επρόκειτο για τον Νικόλαον Κυριακόπουλον του Γεωργίου.
Εις την έπαυλιν των Κυριακοπουλαίων, εις περιοχήν Μπούκαλη – Θεοτόκου, υπάρχει μία πινακίδα, εις την οποίαν αναγράφεται η ένδειξις: Οδός Κυριακοπουλαίων. Το πλέον δόκιμον είναι να αντικατασταθή η πινακίδα, εις την οποίαν να αναγράφεται η ένδειξις: Οδός Ευμήλων. Οδός Ευμήλου υπάρχει εις την πόλιν των Πατρών, όπισθεν του Ι. Ναού Αγίου Ανδρέου.
Ο Χαράλαμπος Κυριακόπουλος, εκ του παρωνυμίου του πατρός του «Πάγκαλος», ήτο προικισμένος με την τελειότητα. Ούτος, ελθών εις γάμου κοινωνίαν μετά της χαριτοβρύτου νεάνιδος Κυριακούλας Β. Παναγοπούλου, από το χωριό μας, απέκτησε λαμπράν πολυμελή οικογένειαν.
Παρατίθεται: Φωτογραφία του Χαραλάμπους.
Η Κυριακούλα, θυγάτηρ της μεγάλης οικογενείας των Παναγοπουλαίων, ήτο δισεγγονή του Αντρία του Καψάλη, ο οποίος, αψηφήσας τον θάνατον, έσωσε την εικόνα του Αγίου Αθανασίου, κατά την πυρπόλησιν του φερωνύμου Ιερού Ναού από τις ορδές του Ιμπραήμ. Εις την προσπάθειάν του αυτήν υπέστη εκτεταμένα εγκαύματα (= εκαψαλίσθη), οπόθεν και το παρωνύμιον Καψάλης και Καψαλαίοι. Ο πατέρας της Κυριακούλας, γνωστός με την προσηγορίαν «Βασιλιάς», κατά τον Β΄ Βαλκανικόν Πόλεμον, εις ηλικίαν δέκα (10) ετών, έφερε ξιφίδιον εις την ζώνην και εδήλωνεν αναφανδόν ότι ήθελε να στρατευθή, προκειμένου να πολεμήση με τον ήδη εστρατευμένον αδελφόν του Αντρίαν και τον Βασιλιά, οπόθεν και η βασιλική προσηγορία. Για όποιον, τυχόν δεν είναι πρόχειρος, επισημαίνω ότι κατά τον Β΄ Βαλκανικόν Πόλεμον (Ελληνοβουλγαρικόν) Αρχιστράτηγος των Ενόπλων Δυνάμεων ήτο ο Βασιλεύς Στρατηλάτης Κωνσταντίνος ο ΙΒ΄.
Παρατίθεται: Φωτογραφία του.
Εις ό,τι αφεώρα την διακαή επιθυμίαν του Βασιλείου Παναγοπούλου να πολεμήση κατά των εχθρών της Πατρίδος μας, εν ουδεμία περιπτώσει δύναται να θεωρηθή αὓτη ἣσσονος σημασίας, καθ’ ότι ωφείλετο εις την ευψυχίαν του, απετέλει χάρισμα του παιδός.
Κατά την επάρατον κατοχήν ξένων στρατευμάτων (Γερμανικών, Ιταλικών, Βουλγαρικών) εις την Χώραν μας, παιδιά νηπιακής ηλικίας κατεσκευάζαμεν ομοιώματα όπλων και κυκλοφορούσαμεν ένοπλοι – κατά την άποψιν της ηλικίας μας -. Η άμυνα είναι γνώρισμα του ανθρώπου κάθε ηλικίας. Έπειτα είχαμε πρότυπα τους παπποούδες μας και τους γονείς μας.
Άλλωστε λαμπρόν παράδειγμα, προς μίμησιν, αποτελεί ο ηρωϊσμός του δεκαπενταετούς μείρακος Γερασίμου Ραυτοπούλου εκ Μεσοβουνίων Κεφαλληνίας, ο οποίος κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913) κατετάγη εθελοντής εις το 18ον Σύνταγμα Πεζικού της IV Μεραρχίας και έλαβε δύο βαθμούς εις τα πεδία των μαχών.
Σύμφωνα με τον αρθρογράφον Δημήτριον Ντάλλαν, κατά την διάρκειαν της τελετής παρασημοφορήσεως του μικρού Γερασίμου, η ίδια η Βασίλισσα υπεκλίθη ενώπιον της μητρός του.
Ο νεαρός ήρωας ησθένησε βαριά εκ βρογχοπνευμονίας και άφησε την τελευταίαν του πνοήν εις το Στρατιωτικόν Νοσοκομείον Θεσσαλονίκης εις ηλικίαν 18 ετών.
Πηγές:
- Αφηγήσεις του παππού μου Ιωάννου Φωτοπούλου του Γεωργάκη, ο οποίος κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους υπηρετούσεν εις την IV Μεραρχίαν.
Αφηγείτο ο παππούς μου:
«Είχαμε και ένα αμούστακο παλληκαράκι, που καμμία σφαίρα του δεν πήγαινε χαμένη».
Τον ηρώτησα:
«Πώς εστρατεύθη τόσον μικρός;»
Ο παππούς απήντησεν:
«Ήταν εθελοντής. Περισσότερα δεν γνωρίζω».
- Ιστορία των Βαλκανβικών Πολέμων 1912-1913, τόμος Γ΄ (Γ.Ε.Σ./Δ.Ι.Σ.).
- Στρατιωτική Ιστορία, Τεύχος 310, Ιούνιος 2023 (Εκδόσεις Γκοβόστη).
Παρατίθεται φωτογραφία του νεαρού Ήρωος Γερασίμου Ραυτοπούλου.
Επειδή ανωτέρω κάνω λόγον για την τσίτσαν κεράσματος υποδοχής του νυμφίου και της ακολουθίας του, εθίμου του τόπου μας με βαθείαν λαογραφικήν αξίαν, παραθέτω φωτογραφίαν του οικιακού αυτού σκεύους, συμπληρών ἃμα ότι:
Κατά την αξιολόγησιν και καταγραφήν των εκθεμάτων του Λαογραφικού Μουσείου του χωριού μας, των Καμενιάνων Καλαβρύτων, ενετάξαμεν την τσίτσαν εις τα αντικείμενα γάμου, επειδή:
Πρώτον:
Με την τσίτσαν εις το χωριό μας υλοποιείτο το έθιμον του κεράσματος και γενικώς της υποδοχής του νυμφίου και της ακολουθίας του εκ μέρους της νύμφης, το γνωστόν «ὡς εὖ παρέστης!» (Σοφοκλέους: «Αἲας» 92).
Δεύτερον:
Κατά το πάλαι ποτέ εις ωρισμένα χωριά του Παναχαϊκού, του Δήμου Δυτικής Αχαΐας και του Δήμου Ερυμάνθου, επεκράτει το έθιμον, όπως λίγες ημέρες πριν τον γάμον, κατά πληροφορίες την Πέμπτην, περιήρχετο εις το χωριό ο γαμβρός με την τσίτσαν, κερνούσε τις οικογένειες και επεβεβαίωνεν έτι μάλλον την πρόσκλησίν των, να παραστούν εις το γαμήλιον γεύμα της Κυριακής.
Επανέρχομαι και εκτιμώ ότι παρέθεσα ακροθιγώς τρόπους και μέτρα, τα οποία οι πρόγονοί μας ελάμβανον μέσα εις την οικογενειακήν και κοινωνικήν ζωήν, με αποτέλεσμα να εξουδετερώνουν κάθε επιβουλήν πριν ἢ προσεγγίση εις τον χώρον των, εις το οικογενειακόν και γενικώτερον εις το ευρύτερον περιβάλλον των.
Τέλος ας μου επιτραπή να προσεγγίσω τις παρυφές του τρόπου ζωής των νέων μας, των νέων του τόπου μας.
Καθ’ ημετέραν εκτίμησιν οι νέοι μας συνεχιστές της Ιστορίας μας, της παραδόσεως, της Πολιτιστικής μας Κληρονομίας και της ευθύνης των έναντι της ευγενούς καταγωγής των, διά του τρόπου ζωής των, έχουν δώσει την υπόσχεσιν: «Ἂμμες δέ γ’ ἐσσόμεθα πολλῶ κάρρονες».
Έτσι λοιπόν εξωπλισμένοι με Αρετήν, σοφίαν, πνευματικήν δύναμιν και δημιουργικότητα, έχουν τάξει εαυτούς να «φυλάξουν Θερμοπύλες», αμυνόμενοι έναντι πάσης επιβουλής.
Εργάζονται εν παντί τόπω και χρόνω, για Ελληνορθόδοξον παρουσίαν εις ολόκληρον τον Κόσμον.
Ούτως εχόντων των πραγμάτων, απαιτείται αέναος καθολικός αγών εναντίον πάσης επιβουλής: εναντίον του σατανά, εναντίον τού κακού ανθρώπου και εναντίον του κακού ἑαυτού μας (= των παθών μας), γνωστού ὂντος ότι, κατά την λαϊκήν παροιμίαν, «το δένδρον δεν πέφτει με μια τσεκουριά».
Προς επίρρωσιν των λεχθέντων ανωτέρω, διευκρινίζω ότι:
Ο αμυντικός πόλεμος είναι νόμιμος και επιβεβλημένος, ο απελευθερωτικός ιερός και αναγκαίος.
Κάνω μνείαν τού απελευθερωτικού αγώνος, διά το ενδεχόμενον: ἒνιαι τῶν Ἀρετῶν νά ἒχουν ἁλωθῆ, υπό των προαναφερομένων τριών εχθρών του ανθρώπου.
Ειρήσθω εν παρόδω πως, παρά το γεγονός ότι ο τίτλος του δημοσιεύματος είναι «ἂμυνα ἒναντι πάσης ἐπιβουλῆς», δέν δύναται νά υἱοθετηθῆ ἂμυνα, ἂνευ ἰδέας ἐπιθέσεως.
Εν κατακλείδι, ας επιθεωρήσωμε το πνευματικόν μας οπλοστάσιον. Ευρισκόμεθα ενώπιον ενός «πολέμου δι’ ετέρων μέσων» και εις τον πόλεμον οι ευκαιρίες δεν περιμένουν.
«Οἱ καιροί οὐ μενετοί» (Θουκυδίδου Ιστορία Α΄ 142).
Ἐν Καμενιάνοις τῆ 14η Ιανουαρίου 2026
Φωτόπουλος Δ. Γεώργιος-Γεωργάκης
Εκ Μεγάλης Βρύσης Καμενιάνων Καλαβρύτων
