Γράφει ο Κων. Νικολόπουλος-Καμενιανίτης :
Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ, αυτός «ο Άγιος της πολιτικής» αποτελεί ένα θέμα που δεν μπορεί ποτέ να ολοκληρωθεί, διότι η φιλοσοφία της διακυβέρνησης του τόσο στο εσωτερικό της χώρας μας, όσο και στις εξωτερικές σχέσεις, ήταν και παραμένει άφθαρτη στο χρόνο!!
Παίρνοντας το έναυσμα από την ταινία ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ. Αρχικά θα ευχηθώ στους σκεπτόμενους αναγνώστες και τους απανταχού Ελληνόψυχους Έλληνες, «Καλή Χρονιά» με υγεία και καλά έργα.. Ομολογουμένως μου-μας έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον γιατί διάφοροι στάθηκαν και στέκονται απέναντι στην ταινία. Η κατάληξη είναι πως μας είναι α-διάφοροι…
Ειλικρινά δεν καταλαβαίνουμε τους επικριτές. Και να καταλάβουμε γιατί τέθηκαν εμπόδια κι αθετήθηκαν υποσχέσεις. Γιατί η ταινία γυρίστηκε στις μέρες αναφερόμενη όχι μόνο στο ιστορικό χθες αλλά ταυτόχρονα αποτυπώνοντας κατά τρόπο μαεστρικό το ζοφερό σήμερα. Η ταινία δείχνει την πορεία ενός σπουδαίου ανδρός που ως άλλος Χριστός επιλέγει να ανέβει τον δικό του Γολγοθά όπως Εκείνος. Και τελικά δείχνει σε όποιον έχει κοινό νου να το αντιληφθεί, πως σταυρώθηκε ο ίδιος και δυστυχώς συνεχίζει να σταυρώνεται ένας ολόκληρος λαός κοντά δυο αιώνες τώρα.
Έχουμε αντιληφθεί αλήθεια ποιος ήτανε ο Καποδίστριας; Κι αν είχε ανάγκη να εμπλακεί με τα κοινά για βιοπορισμό (κοινώς λαμογιά) με την έννοια της μικροπολιτικής; Γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, μπορούσε κάλλιστα να διαβιώσει στην αγαπημένη του Κέρκυρα. Όπως θα μπορούσε να παραμείνει στην υπηρεσία του Τσάρου δεχόμενος την ισόβια (παχυλή) σύνταξη που του είχε επιδικάσει. Ή ακόμη καλύτερα να μείνει για πάντα στη Γενεύη και την Ελβετία που από τότε (1813) δεν έχουνε πάψει να τον ευγνωμονούν. Και να παντρευτεί εκεί την αγαπημένη του Ρωξάνδρα Στούρτζα από μεγάλη βυζαντινή οικογένεια και να ζήσει ήρεμα και πλουσιοπάροχα μαζί της. Κι αυτός ο Κόμης για τον οποίο άνοιγαν τα ευρωπαϊκά σαλόνια κι ασχολιότανε με τις απόψεις του οι πανίσχυροι της εποχής, προτίμησε να θυσιάσει τον εαυτό του στην καμένη γη της πατρίδας του. Κι έδειξε πως πρέπει να ασκείται η πολιτική, η οποία δημιουργήθηκε προς όφελος του κοινού καλού κι όχι για πλουτισμό σε βάρος των πολλών. Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ έδωσε και την προσωπική του περιουσία και δεν την αυγάτισε όπως συμβαίνει σε άλλες εποχές. Προστάτεψε τις χήρες και τα ορφανά των πεσόντων ηρώων του εικοσιένα όσο μπορούσε.
Παραπέμπω εδώ απόσπασμα από το προσωπικό μου αρχείο που αναφέρεται σε έγγραφό της χήρας του κατευθείαν πρόγονού μου θρυλικού Οπλαρχηγού του 1821 Ξενοχρήστου-Καμενιανίτη προς την επιτροπή εκδουλεύσεων του αγώνα που είχε τότε συσταθεί, περιγράφοντας την ένδειά της. «…Ουδέποτε έλαβα βοήθειαν τινά, ειμή επί Κυβερνήτου, (εννοώντας τον Καποδίστρια), μικρά τινά σύνταξιν, ήτις και έπαυσε μετά τον θάνατον του Κυβερνήτου….(Αθήνα-8 Μαρτίου 1846)».
Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ είχε πόρτες ανοικτές και για τους ταπεινούς και για τους ισχυρούς και για τους αντιπάλους του και για τους ξένους. Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ περιδιάβαινε άδολα και χωρίς φρουρά. Άραγε πόσοι σύγχρονοι του θα αποτολμούσαν κάτι τέτοιο; Και πόσοι έχουνε την καθαρή ματιά του να δούνε τα προβλήματα στην πραγματική τους διάσταση και να τα κάνουνε προβλήματα του ίδιου τους του εαυτού; Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ είχε την καθολική αποδοχή της πλατιάς πλειοψηφίας του λαού, πόσοι άραγε όχι κατά μόνας αλλά και σε σύνολο μπορούν να αναμετρηθούν με το μπόι του;
Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ όμως μας στέλνει μηνύματα και προς την κοινωνία. Αγάπη για τον πλησίον. Να βλέπουμε την πατρίδα σαν το σπίτι μας και καλύτερα από αυτό. Να δημιουργούμε άδολα κι όχι για αρπαχτές. Σκληρή δουλειά, προϋπολογισμοί έργων, πρόγραμμα επενδύσεων, λειτουργικό δημόσιο. Και κυρίως εκπαίδευση, αυτός ήτανε ο μεγάλος του στόχος. Διότι και στον Γάλλο πρωθυπουργό του ζήτησε τα πλεονάζοντα βιβλία από τις βιβλιοθήκες του κι αυτό το αίτημα το επανέλαβε αρκετές φορές. Είχε κάθε διορατικό λόγο ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ να επιδιώκει τη μόρφωση του λαού του. Από όσα ποθούσε και πρέσβευε ο Κυβερνήτης, πόσα άραγε ενστερνίζεται η σημερινή φωνασκούσα κοινωνία και οι πολίτες αυτής της χώρας; Ο Κυβερνήτης μας φωνάζει 194 χρόνια τώρα να διαβάζουμε και να αυτό-μορφωθούμε. Τον ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ τον αγαπούσε ο απλός κόσμος, είναι γεγονός. Αυτόν όμως τον πατριδολάτρη που πρέσβευε τη σκληρή δουλειά από όλους, πόσοι άραγε θα τον ακολουθούσαν ως ψηφοφόροι στις μέρες μας; Νομίζω ούτε 5%…. Ας καταλάβουμε πως ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ήλθε σε σύγκρουση με τοπικισμούς και συμφέροντα όχι γιατί ήτανε λαϊκιστής αλλά γιατί προσπαθούσε να μεταλλάξει μια ολόκληρη κοινωνία. Εμείς οι μόνιμα φωνασκούντες σήμερα, θέλουμε να ακολουθήσουμε την καποδιστριακή αντίληψη;
Στην ταινία του Σμαραγδή είδαμε τους πρωταγωνιστές της να σταυροκοπιούνται δεκάδες φορές, πράγμα που δεν είναι της τηλεοπτικής τακτικής που έχουμε συνηθίσει. Αλλά νιώσαμε αγάπη και για τον τόπο μας τον πονεμένο κι όχι χλευασμό μέσω εθνομηδενισμού και woke ατζέντας που έχουν προωθηθεί καταλλήλως. Η ταινία μας έδειξε την ένδεια στην οποία είχε περιέλθει ένας λαός που όρθωσε το ανάστημα του και διεκδίκησε την αυτοδιάθεση του απέναντι στα θηρία της εποχής, αλλά δεν μας μετέδωσε τη μιζέρια που πάμπολλες φορές μας προβάλλεται τεχνηέντως για την πατρίδα μας. Φαίνεται πως με τα κατάλληλα εναύσματα, μπορεί η κοινωνία μας να γίνει καλύτερη. Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ τελικά συνεχίζει να επιδρά ισχυρά μέσα από τον τάφο του, διότι όπως έλεγε κι ο ίδιος «δεν ζει ο άνθρωπος, αλλά το έργο του». Ακόμη κι αν αυτό το έργο έμεινε δόλια ανεκπλήρωτο, οπότε για ένα παραπάνω λόγο ο Κυβερνήτης μένει «ζωντανός»-ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!
Στην ταινία είδαμε το όραμα για μια άλλη Ευρώπη. Για μια πραγματική ένωση των ευρωπαϊκών λαών σε ένα σύνολο κρατών που πρωτίστως θα είχανε κερδίσει την πραγματική τους ανεξαρτησία. Μπορεί η ΕΕ να είναι ένα τεράστιο επίτευγμα, όμως σήμερα ο ευρωσκεπτικισμός δείχνει πως κάτι δεν πάει καλά..
Στην ταινία είδαμε και το δόλιο ρόλο εκείνων που μας έχουνε αυτοβαπτισθεί ως προστάτιδες δυνάμεις. Διαπιστώσαμε την όχληση της βρετανικής κυβέρνησης για την προβολή (ξεμπρόστιασμα) του ρόλου της στη δολοφονία του ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ αποτελεί ένα θέμα που δεν μπορεί ποτέ να ολοκληρωθεί, διότι η φιλοσοφία της διακυβέρνησης του τόσο στο εσωτερικό όσο και στις εξωτερικές σχέσεις είναι άφθαρτη στο χρόνο. Έτσι έχουμε να συνοψίσουμε στα ακόλουθα. Κλείνοντας θα πούμε ότι ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ, «Ο Άγιος ήρωας της πολιτικής», είναι πάντα στη σκέψη μας ζωντανός και πρέπει να παραμείνει, αν θέλουμε κάποτε να γίνουμε κράτος και κοινωνία!
Κωνσταντίνος Νικολόπουλος-Καμενιανίτης
Πηγές: Ιστορικό Αρχείο Κωνσταντίνου Νικολόπουλου-Καμενιανίτη.
ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ (Αθ. Τζώρτζη).
Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως ( Κ. Παπαρηγόπουλου).
Σχόλια και αναφορές στο διαδίκτυο για την ταινία «Καποδίστριας».
