Γράφει ο Γεώργιος Λαζουράς, Δικηγόρος, τέως Δήμαρχος Καλαβρύτων.
Η απροσδόκητη απώλεια του Τάκη Νικολάου,πρώην δημάρχου Καλαβρύτων, κουμπάρου και φίλου, μου προξενεί άφατη λύπη.
Ο Τάκης Νικολάου-παιδί εννεαμελούς οικογένειας-νήπιο ακόμη,βίωσε τη φρίκη του Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος, έγκλειστος και αυτός στο φλεγόμενο δημοτικό σχολείο και ορφάνεψε απο πατέρα.
Όπως όλα τα ορφανά Καλαβρυτινόπουλα βρήκε τη δύναμη να ζήσει και πορεύτηκε στη ζωή του, έναν αγώνα γεμάτο αγωνία. Αγώνας και αγωνία, για την οικογένειά του, τη συντήρηση, την πρόοδο και τη ευημερία της,για το επάγγελμά του, του λινοτύπη στην Αθήνα, αγωνιζόμενος σε δύσκολες εποχές για τη βελτίωση των συνθηκών του,για την πόλη που γεννήθηκε και αγάπησε, τα όμορφα και μαρτυρικά Καλάβρυτα,που τα υπηρέτησε ευδόκιμα και δημιουργικά και ως δήμαρχος,προσφέροντας,ανιδιοτελώς, σημαντικό έργο.
Ο Τάκης Νικολάου ξεχώριζε για τον ακέραιο και προοδευτικό χαρακτήρα του, τη σθεναρή και ταυτόχρονα διαλεκτική υποστήριξη των απόψεων και ιδεών του, την πίστη του στην ανανέωση των προσώπων,τη αφειφώλευτη διάθεση προσφοράς του και το απαράμιλλο δημοκρατικό του ήθος και παρρησία,χαρακτηριστικά και αρετές που,τόσο, ελλείπουν σήμερα.Άνθρωπος προσηνής, ευαίσθητος και με λογοτεχνικό ταλέντο,στην ποίηση,τη πολιτικοκοινωνική κριτική και στο μυθιστόρημα, με τον «Μεταπράτη» να αποτελεί το καλύτερο πνευματικό του δημιούργημα.
Μου μένουν αξέχαστες οι συμβουλές που, ασμένως και γενναιόδωρα, μου έδινε και οι καλόπιστες και βελτιωτικές κριτικές που μου έκανε.Θα τον θυμάμαι,όσο ζώ, με σεβασμό και αγάπη.
Εκφράζω στους αγαπημένους του, τη σύζυγό του Γεωργία,τις κόρες του Δήμητρα και Φωτεινή,στα εγγόνια του,τ´αδέλφια και τ´ανήψια του τα συλλυπητήριά μου.
